Ted: Seizoen 2

Het valt niet te ontkennen dat Seth MacFarlane een bepaalde manier van doen heeft. Of het nu Family Guy, The Orville, The Naked Gun is, alles wat de komische ster lijkt aan te raken, komt op een heel specifieke manier uit. Het is een stijl die duidelijk wordt gedreven door een liefde voor sitcoms van weleer en het is een platform dat kwalitatieve comedy kan leveren, ook al is het wat voorspelbaar. Dit geldt zonder twijfel ook voor het tweede seizoen van Ted.

<video>

Na het sterke eerste seizoen dat woeste komische momenten combineerde met complexe familiedynamiek, is deze volgende reeks afleveringen terug naar wat Ted, en MacFarlane trouwens, het beste doet. We volgen de iconische bewuste teddybeer en zijn eigenaar-broer John Bennett, terwijl de twee de middelbare school doorstaan en omgaan met de uitdagingen van het jongvolwassen zijn. Natuurlijk omvat dit veel seksueel gethematiseerde verhaallijnen en andere volwassen thema's die elke tiener onderzoekt of vermijdt tijdens hun volwassenwording op deze leeftijd. Je zou kunnen zeggen dat het vertrouwd en een beetje nostalgisch is, ook al wordt het gewicht van veel van deze onderwerpen verzacht tot pulp door de zeer komische toon van de Ted -serie.

Maar opnieuw, ongeacht het onderwerp van elke aflevering – en elke aflevering heeft meestal een thema – vinden we een afleveringsstructuur die bijna een directe weergave is van Family Guy. Het begint op een volledig onopvallende manier, meestal in het huis van de Bennetts, en slaat dan al snel verschillende kanten op voordat het belangrijkste uitgangspunt van de aflevering vorm krijgt. Een voorbeeld hiervan is hoe een nieuwsgierig telefoontje naar een seksoperator-hotline er al snel toe leidt dat Ted en John een fictieve en rebelse leerling moeten verzinnen om gevolgen te vermijden voor het kosten van duizenden dollars aan hun school. Als je je deel van Family Guy hebt gezien, is deze sprong van één idee naar iets bijna volledig willekeurigs helemaal niet ongewoon, en juist daarom zul je, als je nog steeds van de animatieserie houdt, meteen weer in contact komen met Ted en de groep.

Voortbouwend hierop zien we ook een belangrijk gebruik van cutaways en montages, een ander belangrijk element dat een MacFarlane-creatie coont, waarbij veel daarvan knipogen naar de popcultuur zijn zoals deze ook in zijn animatieprojecten worden gebruikt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Ted een live-action versie van Family Guy is en dat zou echt niet zo ver van de waarheid zijn.

<bild></bild>

Maar verder zijn de dialogen en de humor die in deze show worden gebruikt vaak meer dan genoeg om het door zijn enigszins voorspelbare aard heen te dragen. Ted weet wat het is en probeert je geen moment voor de gek te houden dat het meer is dan een simpele en leuke sitcom-achtige serie, het soort dat we tegenwoordig niet zo vaak zien. Er zijn echt grappige grappen en woordspelingen in deze serie, meedogenloze en bijna adembenemende beledigingen die je aan het hijgen krijgen, en dat alles in een pakket dat niet veel van je tijd opslokt. We hebben het over afleveringen van 30 minuten die niet echt met elkaar verbonden zijn, wat betekent dat er geen noodzaak is om een breder en overkoepelend verhaal te volgen. Dit is entertainment misschien wel op zijn rauwste en meest toegankelijke manier en het is moeilijk om dat anders dan bewonderenswaardig te vinden.

Dus, Ted 's terugkeer in deze tweede ronde afleveringen zal je niet omverblazen of verrassen met hoe het script voor televisiekomedie herschrijft, maar dat is prima, want het is leuk, makkelijk te kijken en soms ook hartverscheurend hilarisch.